شعر عاشقانهای که با ابزارهای ضرورت نوشته شده و با اندوه، جنگ و فقدان پیوند میخورد؛ شعری که گاه ممکن است «بیستویک شعر عاشقانه و ترانهای از سرِ نومیدی» دوران جوانی نرودا را به یاد آورد.
پرندهای بر شاخهی انتظار اثر حسینخانی، کتابِ آستانههاست: آستانهی میان عاشقان و فاصلهها، لطافت و وحشت، دردِ خصوصیِ اشتیاق و زخمِ همگانیِ جنگ. در ترجمهی روشنبینانهی طاهره فرصت صفایی و کورت لاولیس، این شعرها با موسیقیای سنگین و موقر پیش میروند و اندوهشان در قالب تصویرهایی تیز و فراموشناشدنی جلوه میکند: رودخانهای خشکیده زیر پلی، کودکی با نخِ پارهشدهی بادکنکی در دست، و فرشتهای با بالهایی از شیشه. در تار و پود این اشتیاق، تأملی بیپرده دربارهی مرگپذیری انسان نیز جاری است.
L
Hosseinkhani’s A Bird on the Waiting Branch is a book of thresholds, between lovers and distances, tenderness and terror, the private ache of longing and the public wound of war. With Tahere Forsat Safaei and Kurt Lovelace’s clear-eyed translation, these poems move with a grave music, their melancholy sharpened into images you won’t easily shake: a dried river under a bridge, a child with a snapped balloon string, an angel whose wings are glass. Threaded through this longing is a stark meditation on mortality.
